| Gdy byłem mały, to miałem czytankę o dwóch samotnych staruszkach | |
| Żyli gdzieś w chacie na polu | |
| W tej chacie nie było nic więcej od łóżka | |
| W końcu jednak i do nich, jak do każdego kiedyś śmierć zapukała | |
| Babcia i dziadek nie chceli jej wpuścić | |
| Babcia się bała | |
| Drzwi ryglowali, okna zabili | |
| Śmierć weszła kominem | |
| A na ostatniej stronie została pusta i ciemna chata wśród zimy | |
| Kiedy dziś myślę o śmierci i smutku | |
| Mam przed oczami samotny kadr | |
| Chaty z czytanki | |
| Ze zgaszonymi światłami | |
| To wspomnienie we mnie jest | |
| Jakbym był na miejscu tam | |
| Empatycznie czuję śmierć | |
| I rygluję też drzwi sam | |
| Chwytam bezpowrotny czas | |
| Zegarkami dławiąc się | |
| Palę smutnych myśli las | |
| Postponuję własną śmierć | |
| Roztapiam lody własnych myśli nieprzebranych | |
| Odmrażam schody, by się nie zabić pijany nad ranem | |
| Znów idzie zima | |
| Za zimą zamieć | |
| Tych przeczuć, że znów zapuka ktoś niezapraszany | |
| Patrzę przez okno | |
| Samotną chatę wspominam | |
| I ten pierwszy w roku płatek śniegu przypomina | |
| Patrzę przez okno | |
| Samotną chatę wspominam | |
| I ten płatek śniegu przypomina, że przemijam | |
| Bardzo nie chciałem się bać | |
| Zima znów zaskoczyła | |
| Dawno nie liczę już lat | |
| Jest tylko zima | |
| Dzień coraz krótszy a noc | |
| Noc jakby piękniejsza bardziej | |
| Piękna i straszna i wciąż | |
| Kocha mnie tu najbardziej | |
| Zima kolejny raz tu puka nieproszona | |
| Ja tylko zrywam kartki z kalendarza życia | |
| Zatykam komin | |
| Byle dymem mnie nie pokona | |
| Pluję w twarz zimie | |
| Popiołem oddycham | |
| Patrzę przez okno | |
| Samotną chatę wspominam | |
| I ten pierwszy w roku płatek śniegu przypomina | |
| Patrzę przez okno | |
| Samotną chatę wspominam | |
| I ten płatek śniegu przypomina, że przemijam | |
| Mam ciągle w głowie te chatę | |
| A w sercu ten strach co towarzyszył | |
| Wszystkim wnuczętom co kiedyś zastaną swych dziadków w totalnej ciszy | |
| Gdy przyjdzie zima | |
| I chata struchleje cała liznięta lodem | |
| Kiedy przez komin ci wpełznie bezwstydnie | |
| I wgniecie serca w podłogę | |
| Za każdym razem gdy jest już listopad | |
| Kręgosłup przechodzą dreszcze | |
| I z kalendarza kartki zerwane przyklejam na powrót raz jeszcze | |
| Patrzę przez okno | |
| Czekam tej zimy | |
| I chatę wspominam | |
| A ten pierwszy płatek śniegu przypomina, że przemijam | |
| Na twarz mi spada | |
| Mroźny płatek przerażenia | |
| Roztapiam ciepłem serca | |
| To zimy wieszczenie | |
| A kiedy przyjdą po mnie zegarmistrza światła-cienie | |
| Zatkam znów komin | |
| I oszukam przeznaczenie |
| Gdy by em ma y, to mia em czytank o dw ch samotnych staruszkach | |
| yli gdzie w chacie na polu | |
| W tej chacie nie by o nic wi cej od ka | |
| W ko cu jednak i do nich, jak do ka dego kiedy mier zapuka a | |
| Babcia i dziadek nie chceli jej wpu ci | |
| Babcia si ba a | |
| Drzwi ryglowali, okna zabili | |
| mier wesz a kominem | |
| A na ostatniej stronie zosta a pusta i ciemna chata w r d zimy | |
| Kiedy dzi my l o mierci i smutku | |
| Mam przed oczami samotny kadr | |
| Chaty z czytanki | |
| Ze zgaszonymi wiat ami | |
| To wspomnienie we mnie jest | |
| Jakbym by na miejscu tam | |
| Empatycznie czuj mier | |
| I rygluj te drzwi sam | |
| Chwytam bezpowrotny czas | |
| Zegarkami d awi c si | |
| Pal smutnych my li las | |
| Postponuj w asn mier | |
| Roztapiam lody w asnych my li nieprzebranych | |
| Odmra am schody, by si nie zabi pijany nad ranem | |
| Zn w idzie zima | |
| Za zim zamie | |
| Tych przeczu, e zn w zapuka kto niezapraszany | |
| Patrz przez okno | |
| Samotn chat wspominam | |
| I ten pierwszy w roku p atek niegu przypomina | |
| Patrz przez okno | |
| Samotn chat wspominam | |
| I ten p atek niegu przypomina, e przemijam | |
| Bardzo nie chcia em si ba | |
| Zima zn w zaskoczy a | |
| Dawno nie licz ju lat | |
| Jest tylko zima | |
| Dzie coraz kr tszy a noc | |
| Noc jakby pi kniejsza bardziej | |
| Pi kna i straszna i wci | |
| Kocha mnie tu najbardziej | |
| Zima kolejny raz tu puka nieproszona | |
| Ja tylko zrywam kartki z kalendarza ycia | |
| Zatykam komin | |
| Byle dymem mnie nie pokona | |
| Pluj w twarz zimie | |
| Popio em oddycham | |
| Patrz przez okno | |
| Samotn chat wspominam | |
| I ten pierwszy w roku p atek niegu przypomina | |
| Patrz przez okno | |
| Samotn chat wspominam | |
| I ten p atek niegu przypomina, e przemijam | |
| Mam ci gle w g owie te chat | |
| A w sercu ten strach co towarzyszy | |
| Wszystkim wnucz tom co kiedy zastan swych dziadk w w totalnej ciszy | |
| Gdy przyjdzie zima | |
| I chata struchleje ca a lizni ta lodem | |
| Kiedy przez komin ci wpe znie bezwstydnie | |
| I wgniecie serca w pod og | |
| Za ka dym razem gdy jest ju listopad | |
| Kr gos up przechodz dreszcze | |
| I z kalendarza kartki zerwane przyklejam na powr t raz jeszcze | |
| Patrz przez okno | |
| Czekam tej zimy | |
| I chat wspominam | |
| A ten pierwszy p atek niegu przypomina, e przemijam | |
| Na twarz mi spada | |
| Mro ny p atek przera enia | |
| Roztapiam ciep em serca | |
| To zimy wieszczenie | |
| A kiedy przyjd po mnie zegarmistrza wiat a-cienie | |
| Zatkam zn w komin | |
| I oszukam przeznaczenie |
| Gdy by em ma y, to mia em czytank o dw ch samotnych staruszkach | |
| yli gdzie w chacie na polu | |
| W tej chacie nie by o nic wi cej od ka | |
| W ko cu jednak i do nich, jak do ka dego kiedy mier zapuka a | |
| Babcia i dziadek nie chceli jej wpu ci | |
| Babcia si ba a | |
| Drzwi ryglowali, okna zabili | |
| mier wesz a kominem | |
| A na ostatniej stronie zosta a pusta i ciemna chata w r d zimy | |
| Kiedy dzi my l o mierci i smutku | |
| Mam przed oczami samotny kadr | |
| Chaty z czytanki | |
| Ze zgaszonymi wiat ami | |
| To wspomnienie we mnie jest | |
| Jakbym by na miejscu tam | |
| Empatycznie czuj mier | |
| I rygluj te drzwi sam | |
| Chwytam bezpowrotny czas | |
| Zegarkami d awi c si | |
| Pal smutnych my li las | |
| Postponuj w asn mier | |
| Roztapiam lody w asnych my li nieprzebranych | |
| Odmra am schody, by si nie zabi pijany nad ranem | |
| Zn w idzie zima | |
| Za zim zamie | |
| Tych przeczu, e zn w zapuka kto niezapraszany | |
| Patrz przez okno | |
| Samotn chat wspominam | |
| I ten pierwszy w roku p atek niegu przypomina | |
| Patrz przez okno | |
| Samotn chat wspominam | |
| I ten p atek niegu przypomina, e przemijam | |
| Bardzo nie chcia em si ba | |
| Zima zn w zaskoczy a | |
| Dawno nie licz ju lat | |
| Jest tylko zima | |
| Dzie coraz kr tszy a noc | |
| Noc jakby pi kniejsza bardziej | |
| Pi kna i straszna i wci | |
| Kocha mnie tu najbardziej | |
| Zima kolejny raz tu puka nieproszona | |
| Ja tylko zrywam kartki z kalendarza ycia | |
| Zatykam komin | |
| Byle dymem mnie nie pokona | |
| Pluj w twarz zimie | |
| Popio em oddycham | |
| Patrz przez okno | |
| Samotn chat wspominam | |
| I ten pierwszy w roku p atek niegu przypomina | |
| Patrz przez okno | |
| Samotn chat wspominam | |
| I ten p atek niegu przypomina, e przemijam | |
| Mam ci gle w g owie te chat | |
| A w sercu ten strach co towarzyszy | |
| Wszystkim wnucz tom co kiedy zastan swych dziadk w w totalnej ciszy | |
| Gdy przyjdzie zima | |
| I chata struchleje ca a lizni ta lodem | |
| Kiedy przez komin ci wpe znie bezwstydnie | |
| I wgniecie serca w pod og | |
| Za ka dym razem gdy jest ju listopad | |
| Kr gos up przechodz dreszcze | |
| I z kalendarza kartki zerwane przyklejam na powr t raz jeszcze | |
| Patrz przez okno | |
| Czekam tej zimy | |
| I chat wspominam | |
| A ten pierwszy p atek niegu przypomina, e przemijam | |
| Na twarz mi spada | |
| Mro ny p atek przera enia | |
| Roztapiam ciep em serca | |
| To zimy wieszczenie | |
| A kiedy przyjd po mnie zegarmistrza wiat a-cienie | |
| Zatkam zn w komin | |
| I oszukam przeznaczenie |