Gdy byłem mały, to miałem czytankę o dwóch samotnych staruszkach Żyli gdzieś w chacie na polu W tej chacie nie było nic więcej od łóżka W końcu jednak i do nich, jak do każdego kiedyś śmierć zapukała Babcia i dziadek nie chceli jej wpuścić Babcia się bała Drzwi ryglowali, okna zabili Śmierć weszła kominem A na ostatniej stronie została pusta i ciemna chata wśród zimy Kiedy dziś myślę o śmierci i smutku Mam przed oczami samotny kadr Chaty z czytanki Ze zgaszonymi światłami To wspomnienie we mnie jest Jakbym był na miejscu tam Empatycznie czuję śmierć I rygluję też drzwi sam Chwytam bezpowrotny czas Zegarkami dławiąc się Palę smutnych myśli las Postponuję własną śmierć Roztapiam lody własnych myśli nieprzebranych Odmrażam schody, by się nie zabić pijany nad ranem Znów idzie zima Za zimą zamieć Tych przeczuć, że znów zapuka ktoś niezapraszany Patrzę przez okno Samotną chatę wspominam I ten pierwszy w roku płatek śniegu przypomina Patrzę przez okno Samotną chatę wspominam I ten płatek śniegu przypomina, że przemijam Bardzo nie chciałem się bać Zima znów zaskoczyła Dawno nie liczę już lat Jest tylko zima Dzień coraz krótszy a noc Noc jakby piękniejsza bardziej Piękna i straszna i wciąż Kocha mnie tu najbardziej Zima kolejny raz tu puka nieproszona Ja tylko zrywam kartki z kalendarza życia Zatykam komin Byle dymem mnie nie pokona Pluję w twarz zimie Popiołem oddycham Patrzę przez okno Samotną chatę wspominam I ten pierwszy w roku płatek śniegu przypomina Patrzę przez okno Samotną chatę wspominam I ten płatek śniegu przypomina, że przemijam Mam ciągle w głowie te chatę A w sercu ten strach co towarzyszył Wszystkim wnuczętom co kiedyś zastaną swych dziadków w totalnej ciszy Gdy przyjdzie zima I chata struchleje cała liznięta lodem Kiedy przez komin ci wpełznie bezwstydnie I wgniecie serca w podłogę Za każdym razem gdy jest już listopad Kręgosłup przechodzą dreszcze I z kalendarza kartki zerwane przyklejam na powrót raz jeszcze Patrzę przez okno Czekam tej zimy I chatę wspominam A ten pierwszy płatek śniegu przypomina, że przemijam Na twarz mi spada Mroźny płatek przerażenia Roztapiam ciepłem serca To zimy wieszczenie A kiedy przyjdą po mnie zegarmistrza światła-cienie Zatkam znów komin I oszukam przeznaczenie