| Silvia de herderinne | |
| gaat al klagend' door het woud | |
| Ach! Ik brand, ik brand van binnen, | |
| en mijn minnaar is zo koud | |
| Ach! Ik sterf, ik sterf van minne | |
| daar hij mij zijn gunst onthoudt | |
| Mocht ik hem maar even spreken | |
| dat hij mij maar eens verwacht | |
| Of gaf hij mij enig teken | |
| dat hij somtijds om mij dacht | |
| dan zou mij het hart niet breken | |
| als ik daar op hopen mag | |
| Maar mijn kermen, noch mijn klagen | |
| gaan de wreedaard niet aan 't hart | |
| alle duldeloze plagen | |
| alle lijdeloze smart | |
| moet mijn bange ziel verdragen | |
| schoon hij niet bewogen wordt |