|
作词 : ธิบดินทร์ ทองสิน |
|
作曲 : ธิบดินทร์ ทองสิน |
|
สาวหมอลำเหมือนคนมีกรรมตามมา |
|
มีเพื่อนก็คือน้ำตา ว่าที่แม่ย่ากะบ่เห็นใจ |
|
เป็นศิลปินฝากชีวิตไว้กับไมค์ |
|
ดิ้นรนลำบากยากไร้ นั่งไปนอนไปกับรถหมอลำ |
|
แม่อ้ายรับบ่ได้ ลูกสะใภ้เต้นกินรำกิน |
|
ศักดิ์ศรีต้อยต่ำจำดิน เพิ่นตัดสินบ่มีค่าพอ |
|
แฮงคิดแฮงเหงา อุกอั่งเอ้าหัวใจเด้นอ |
|
สายป่านฮักขาดข่อหล่อ มีแต่ความท้อกับชีวิตรายวัน |
|
มื้อใด๋โชคเข้าข้าง ศรัทธาจ้างรายได้พอมี |
|
ได้ยืนอยู่บนเวที ลำใส่ดนตรีส่งเสียงขับขาน |
|
บางวันกล้ำกลืน เห็นคณะอื่นเพิ่นขี่รถผ่าน |
|
ความรู้สึกเยือกเย็นสะท้าน น้ำตาไหลผ่านฮาดซอกหัวใจ |
|
สถานะหมอลำ มันกะพอส่ำนี้ |
|
ออกหน้าเวที ใส่มงกุฎเหมือนนางสาวไทย |
|
เข้าหลังเวที พาตีนแตกเฮิบไปยืมเกิบหมู่ใส่ |
|
ใต้ฮ้านคือหม่องอาศัย หลบมุมพักใจก่อนไปยิ้มส่งแฟน |
|
ฮักก็ขาดสะบั้น หน้าที่การงานก็ยังเลื่อนลอย |
|
ชีวิตมีแต่การรอคอย ใจดวงน้อยต้องพึ่งพาเสียงแคน |
|
ออกหน้าเวที ปัญหาโจมตีพออยากจ้อนสิ่นแล่น |
|
มื้อใด๋หัวใจอุกอั่งแค้น จำกลอนบ่แม่นก็ต้องขออภัย... |
|
สถานะหมอลำ มันกะพอส่ำนี้ |
|
ออกหน้าเวที ใส่มงกุฎเหมือนนางสาวไทย |
|
เข้าหลังเวที พาตีนแตกเฮิบไปยืมเกิบหมู่ใส่ |
|
ใต้ฮ้านคือหม่องอาศัย หลบมุมพักใจก่อนไปยิ้มส่งแฟน |
|
ฮักก็ขาดสะบั้น หน้าที่การงานก็ยังเลื่อนลอย |
|
ชีวิตมีแต่การรอคอย ใจดวงน้อยต้องพึ่งพาเสียงแคน |
|
ออกหน้าเวที ปัญหาโจมตีพออยากจ้อนสิ่นแล่น |
|
มื้อใด๋หัวใจอุกอั่งแค้น จำกลอนบ่แม่นก็ต้องขออภัย... |
