|
Τα βλέμματα δε λένε ψέμματα |
|
Κι ένα βλέμμα σου αρκούσε |
|
Δεν σε ήξερα κι ένιωθα σαν να σε μαθα |
|
Σταμάτησε η λογική και η καρδιά μιλούσε |
|
Σε ρώτησα πρώτα τα βασικά |
|
Πως σε λένε; Τι κάνεις; και απο πού 'σαι; |
|
Ένιωσα κατι πως δεν πήγαινε καλά |
|
Μα δεν φαντάστηκα τι θα ακολουθούσε |
|
Μου είπες χάρηκα και μου σφιξες το χέρι |
|
Το βλέμμα σου έλαμπε κι αυτό με διαπερνούσε |
|
Η ψυχή σου χαιρότανε να προσφέρει |
|
Σ' αγκάλιασα κι ένιωσα την καρδιά σου πως χτυπούσε |
|
Μου πες το βράδυ αν δεν έχω τι να κάνω |
|
Σου πα δεν έχω ρούχα μαζί |
|
Μάφησες και πετάχτηκες λίγο πιο πάνω |
|
Και πήρες ρούχα απο ένα μαγαζί, και |
|
Μου τα έδωσες και μου πες τώρα έχεις |
|
Έλα να με πάρεις κατα τις 9 |
|
Γύρησες πλάτη και ξεκίνησες να τρέχεις |
|
9 παρά ήμουν ήδη στη γειτονιά |
|
Σε ένα περίπτερο πήρα κάτι να πιείς |
|
Μετά σε ενα παγκάκι κοιτόντας την θέα |
|
Σ' ανοιξα την καρδιά μου να την δεις |
|
Και συ μου είπες η καρδιά σου ειν ωραία |
|
Δεν μπορώ χωρις εσένα |
|
Σου χα πει πως δεν μπορώ χωρίς εσένα |
|
Τώρα η θέα φαίνεται χαζή |
|
στο παγκάκι που καθόμασταν μαζί χωρίς εσένα |
|
Δεν μπορώ χωρις εσένα |
|
Σου χα πει πως δεν μπορώ χωρίς εσένα |
|
Τώρα η θέα φαίνεται χαζή στο παγκάκι που καθόμασταν μαζί χωρίς εσένα |
|
Ήξερες πότε ήθελα τον χρόνο μου... |
|
Ήξερες πότε ήθελα τον χώρο μου... |
|
Ήξερες οτι με σκοτώνει η μοναξιά |
|
Ήξερες πως δεν πρέπει να μαφήνεις μόνο μου |
|
Ήταν φορές που ένιωθα πως θα σαι πάντα εδώ |
|
Κιάλλες φορές που νόμιζα οτι σε χάνω |
|
Μου λες πριν προχωρήσουμε |
|
θα θελα να σου πω, σου είπα ψέμματα για την δουλειά που κάνω |
|
Και μου πες πως αυτό που νιώθεις δεν αλλάζει |
|
Και με πείραξε, μα σου πα δεν πειράζει |
|
Ότι αγαπώ ο καθένας να το βιάζει |
|
και προσποιήθηκα καλά πως δεν με νοιάζει |
|
Και κάθε νύχτα με σκότωνε περισσότερο |
|
Θύμωνα πιο πολύ και καταλάβαινα λιγότερο |
|
Και κάθε νύχτα γινότανε και χειρότερο |
|
Το να εξαφανιστώ ήτανε προτιμότερο |
|
Και ενα βράδυ το θυμάμαι σαν χτες. |
|
Σου πα πως έφταιγες μα ήξερα πως δε φταίς... |
|
Μου ειπες συγνώμη και ξεκίνησες να κλαίς... |
|
Το πήρες καταπάνω σου μα καταβάθος ξες, πως |
|
Ο μαλάκας ήμουνα εγώ |
|
Και να σου πώ και κάτι ακόμα; |
|
Ήσουν η πιο αγνή ψυχή που γνώρισα ποτέ |
|
Εγκλωβισμένη στο πιο κολασμένο σώμα |
|
Δεν μπορώ χωρις εσένα |
|
Σου χα πει πως δεν μπορώ χωρίς εσένα |
|
Τώρα η θέα φαίνεται χαζή στο παγκάκι που καθόμασταν μαζί χωρίς εσένα |
|
Δεν μπορώ χωρις εσένα |
|
Σου χα πει πως δεν μπορώ χωρίς εσένα |
|
Τώρα η θέα φαίνεται χαζή στο παγκάκι που καθόμασταν μαζί χωρίς εσένα |
|
Δεν μπορώ χωρις εσένα |
|
Σου χα πει πως δεν μπορώ χωρίς εσένα |
|
Τώρα η θέα φαίνεται χαζή στο παγκάκι που καθόμασταν μαζί χωρίς εσένα |
|
Δεν μπορώ χωρις εσένα |
|
Σου χα πει πως δεν μπορώ χωρίς εσένα |
|
Τώρα η στιγμή που ήμασταν μαζί |
|
Έγινε τραγούδι και θα ζεί, χωρίς εσένα |