|
Κρανίου τόπος, ο δρόμος κι ο λόγος, ο φόβος της 'μέρας |
|
Κι ο πόνος της αγάπης δολοφόνος όντως |
|
Δύσκολος τρόπος, δύσκολος καιρός και καιροσκόπος |
|
Ο διπλανός κερδοσκόπος κι εγώ μόνος |
|
Η δύναμή μας πηγάζει |
|
Απ' τη φωνή που κραυγάζει |
|
Κι ο ήλιος όταν μας κοιτάζει δίνει το σήμα, θ' αργήσεις, ξεκίνα! |
|
Η πόλη μας η Αθήνα, το σπίτι μας έχει Ήλιο |
|
Που κι η νύχτα κι αν μας βρει δεν ψαρώσαμε απ'τη βιτρίνα. Χα- |
|
-μένος, ανακατεμένος μέσα στους πολλούς |
|
Δεν ξεχωρίζω για να βαδίζω ευτυχισμένος |
|
Αλυσοδεμένος βαθιά μες σ' εκείνο το μέρος |
|
Που στο τέλος το βέλος σε καρφώνει και τέλος. Τέλος |
|
Κενό που δε γεμίζει, ο άνθρωπος |
|
Δεν παίρνει ό,τι του αξίζει, θα το δεις |
|
Μυθομανείς κι ομορφολογάδες αδειάζουν αράδες μέχρι να πειστείς |
|
Μέχρι να σβήσεις, να πέσεις, να μαγευτείς. Γράφουν' |
|
Κείμενα βαριά, κάνουν μεγαλεπήβολα σχόλια |
|
Όλοι ά-φεντες με προνόμια |
|
Ξεπερνάνε τα όρια και στα παραθυρόφυλλα, στα πρόθυρα |
|
Κι ο κόσμος πεθαίνει στα πεζοδρόμια |
|
Δεν μιλάς ο πιο μεγάλος φόβος μου |
|
Είναι να μας ξεχνάς |
|
Να θυμάσαι που ξεκίνησες, |
|
Να γνωρίζεις πού πας |
|
Η λύπη είναι μισή όταν αγαπάς |
|
Κι ανίκητοι άνθρωποι που επιμένουνε |
|
Βαδίζουνε, ελπίζουνε κι επιλέγουνε |
|
Η φυλακή είναι φυλακή, η μοίρα θα 'ναι πάντα εκεί |
|
Κι εσύ φύλα τη |
|
Κρίνονται ανίκανοι να τρέξουνε τη μηχανή |
|
Περιμένω, δε θα φανεί μες το σκοτάδι αστραπή |
|
Τα παίζω λίγα-λίγα κι αν όλα αυτά που είδα |
|
Αλλάξανε σιγά-σιγά, δειλά-δειλά και μπήκα |
|
Επιτυχία θα 'ναι να 'μαστε μαζί |
|
Και δυνατοί σε κάθε βήμα, σε κάθε χαρά και σε κάθε κύμα |
|
Φυγή για τους δειλούς στο δέλεαρ |
|
Είναι θηλιές που στένευαν |
|
Στέρευαν τα πνεύματα από ιδανικά |
|
Όσο τα πλούτη σας έρεαν |
|
Ανέπνεαν το θάνατο παιδιά |
|
Εκεί που όχι μόνο μπετό μα ολόκληρες ζωές κατέρρεαν |
|
Έτσι έμαθα, κυριευμένοι από χαρτιά και κέρματα |
|
Αναπαράγουμε, αναζητάμε και πιστεύουμε ψέμματα |
|
Γεμάτες τσέπες, άδεια πνεύματα |
|
Γράφω για κείνα τα πέτρινα απογεύματά. Αααα- |
|
-πάνω στο χώμα που μ'αίμα ποτίζανε πέφτανε κάλυκες |
|
Εχθρός ο ρατσισμός, κρύβει το φως, εσύ το κάλυπτες |
|
Κι αλήθεια μας πονάει γιατί ξυπνάει ανασφάλειες |
|
Πες μου ποτ'ήρθες, πότε έφυγες, πότε χάθηκες |
|
Κρησφύγετα, ναρκωτικά, μπάτσοι και χρήματα |
|
Γεμάτα μυαλά με προβλήματα, νεκρές ψυχές στα κύματα ή στα κάτεργα |
|
Ζούμε σε κελιά χωρίς κάγκελα |
|
Γεννιόμαστε, μαθαίνουμε ή πεθαίνουμε αναπάντεχα |
|
Γιατί ο καθένας μας κουβαλάει το φορτίο του |
|
Μέχρι να βρει λιμάνι να το μοιραστεί |
|
Ξέρω ο καθένας από μας κάνει τον κύκλο του |
|
Για να χτίσει όσα στο ταξίδι θα πάρει μαζί |
|
Γιατί ο καθένας μας κουβαλάει το φορτίο του |
|
Μέχρι να βρει λιμάνι για να εκφραστεί |
|
Απ'την αυγή ως το γέρμα, από την καρδιά ως το δέρμα |
|
Ως το τέρμα, πλάθουμε τον πολεμιστή |
|
Η φυλακή είναι φυλακή, η μοίρα θα'ναι πάντα εκεί |
|
Κι εσύ φύλα τη |
|
Κρίνονται ανίκανοι να τρέξουνε τη μηχανή |
|
Περιμένω δεν θα φανεί μες το σκοτάδι αστραπή |
|
Τα παίζω λίγα-λίγα κι αν όλα αυτά που είδα |
|
Αλλάξανε σιγά-σιγά, δειλά-δειλά και μπήκα |
|
Επιτυχία θα'ναι να'μαστε μαζί |
|
Και δυνατοί σε κάθε βήμα, σε κάθε χαρά και σε κάθε κύμα |