|
Ε |
|
Είναι η Αθήνα 2000 |
|
Είναι 12 ακριβώς φιλε |
|
Ναι και πάει κάπως έτσι |
|
Δύο ένα |
|
Δύο δύο δύο ένα |
|
Δώδεκα, δεκατέσσερα |
|
Ένα |
|
Χάνω το νου μου |
|
Κάθε βράδυ περπατώ το δρόμο για την κόλαση |
|
Κοντά στο τέλος είμαι νύχτα |
|
Τέλος για κάθε συναίσθημα μου ζήτα |
|
Δεν έχω τίποτα να δώσω Αθήνα |
|
Παιδί σου μα μεγάλωσα δίχως να σ' έχω δίπλα |
|
Κάνναβης καύση |
|
Μες στην αλάνα μεθυσμένος είμαι τσίτα |
|
Ματιές δικάζουνε το μέλλον των ματιών |
|
Αν θέλεις κοίτα με, έχω καύλες ακόμη και πίτα |
|
Μες στη σιωπή το βήμα μου γίνεται θόρυβος |
|
Φωνές ακούγονται μέσα απ' τα σπίτια |
|
Μάτια που κοιτούν πίσω από κάγκελα |
|
Βλέπουν μισή αλήθεια |
|
Είδα τα πάντα στο δρόμο |
|
Εκτός από τη χλίδα μόνο |
|
Και αυτό να ξέρεις για μένα έγιναν τα χείλη σου |
|
Στα χείλη μου για μένα οξυγόνο |
|
Νύχτα |
|
Ήταν σαν όνειρο μα θυμάμαι τα πάντα τώρα |
|
Μέσα στον πόλεμο μα δεν έγινα θύμα |
|
Ποτέ μου δεν έδωσα τον αδερφό μου για το χρήμα |
|
Πάνω στη ζάλη μου παίζω τα πάντα χύμα |
|
Αυτά τα φώτα μου θολώνουν το πεδίο |
|
Γύρω μου σκοτάδι κι έχει κρύο |
|
Τίποτα δεν είναι αστείο |
|
Πάντα ζάντα |
|
Τα αδέρφια μου με ξέρουν |
|
Δε φωνάζω σα μαλάκας |
|
Για να τους το παίζω μάγκας, δες |
|
Δε βγαίνω κάρτα, μεθώ πριν απ' το χάραμα |
|
Πεθαίνω και πάλι τη νύχτα ζωντανεύω για να |
|
Κάνω κουμάντα |
|
Περνώ απαρατήρητος αν θέλω δε με βλέπεις και |
|
Αν έχεις φράγκα ψηλέ να προσέχεις |
|
Δεν κρατάν' όλα για πάντα |
|
Είδα το φως μου μια νύχτα μέσα στα πάρκα |
|
Γράφω κάτω απ' τη Σελήνη |
|
Αναγκάζομαι |
|
Ό,τι μου 'χει μείνει είναι |
|
Παγιδευμένη λογική μέσα σε δίνη |
|
Τη νύχτα |
|
Βγαίνω απ'την παγωμένη λίμνη |
|
Γράφω κάτω απ' τη Σελήνη |
|
Αναγκάζομαι |
|
Ό,τι μου 'χει μείνει είναι |
|
Παγιδευμένη λογική μέσα σε δίνη |
|
Τη νύχτα |
|
Βγαίνω απ'την παγωμένη λίμνη |
|
Δεν πόνεσα |
|
Φίλε βγήκα από τη μήτρα φόνισσας |
|
Όλοι σας |
|
Πνίγεστε μέσα στην πόλη σας |
|
Εμένα δε με ξέρετε πια |
|
Και δε φοβάμαι να πεθάνω |
|
Πόσο δεν το φαντάζεσαι καν |
|
Δεν αποσύρομαι το χάραμα |
|
Δεν βρίσκω ύπνο μα |
|
Όταν ανοίγω τα μάτια πρέπει να φύγω |
|
Για πόσο ακόμα θα κρύβομαι από τον ήλιο; |
|
Γίνομαι λάδι στη φωτιά δεν τη σβήνω |
|
Του μεθυσμένου το χαμόγελο είναι ψέμα |
|
Κι εφόσον με κοιτάς θα τρέχει θέμα |
|
Άσε με να σου πω |
|
Μπήκα με τον αδερφό μου μόνος σε 20 άτομα |
|
Δεν το μετανιώνω ούτε λεπτό |
|
Περνούν εικόνες βροχή πάνω απ'τα μάτια μου |
|
Πάνω στα χείλη μου πέφτουν σταγόνες |
|
Χημείες |
|
Πάνε χειμώνες |
|
Ματωμένοι χειμώνες που με βρήκανε τη νύχτα |
|
Κάτω απ'τις πευκοβελόνες |
|
Δεν μπουσουλάω |
|
Πατώ τα βήματα βαρώντας τσίτες |
|
Κάτω από την πανσέληνο μεθάω |
|
Πάνω σε μνήμες |
|
Τα λόγια μου σημάδια, λεπίδες |
|
Ματωμένα κρεβάτια κι ελπίδες |
|
Είναι θαύμα που θυμάμαι το όνομά μου |
|
Δε νιώθω μόνος με το δαίμονά μου |
|
Εγώ θυμάμαι το σκοτάδι από τη μήτρα |
|
Εφόσον δε με νίκησε ποτέ τη λένε νύχτα |
|
Γράφω κάτω απ'τη σελήνη |
|
Αναγκάζομαι |
|
Ό,τι μου 'χει μείνει είναι |
|
Παγιδευμένη λογική μέσα σε δίνη |
|
Τη νύχτα |
|
Βγαίνω απ'την παγωμένη λίμνη |
|
Γράφω κάτω απ' τη Σελήνη |
|
Αναγκάζομαι |
|
Ό,τι μου 'χει μείνει είναι |
|
Παγιδευμένη λογική μέσα σε δίνη |
|
Τη νύχτα |
|
Βγαίνω απ'την παγωμένη λίμνη |