|
تو بزرگ ترین سوالی که تا امروز بی جوابه |
|
نه تو بیداری، نه تو خواب، نه تو قصه و کتابه |
|
برای دونستن تو همه دنیا رو گشتم |
|
از میون آتش و باد، خشکی و دریا گذشتم |
|
تو رو پرسیدم و خواستم از همه عالم و آدم |
|
بی جواب اومدم اما حالا از خودت می پرسم |
|
تو رو باید از کدوم شب، از کدوم ستاره پرسید؟ |
|
از کدوم فال و کدوم شعر پرسید و دوباره پرسید؟ |
|
تو رو باید از کدوم گل، از کدوم گلخونه بویید؟ |
|
تو رو باید با کدوم اسب، از کدوم قبیله دزدید؟ |
|
غایب همیشه حاضر، تو رو باید از چی پرسید؟ |
|
از ته دره ظلمت یا نوک قله خورشید؟ |
|
اون ور این جا و اون جا، اون ور امروز و فردا |
|
عمق روح آبی آب، ته ذهن سبز صحرا |
|
مثه زندگی، مثل عشق، تو همیشه جاری هستی |
|
تو صراحت طلوع و نفس هر بیداری هستی |
|
مثل خورشید، مثل دریا، روشنی و با صراحت |
|
تو صمیمیت آبی واسه شستن جراحت |
|
غایب همیشه حاضر، تو رو باید از چی پرسید؟ |
|
از ته دره ظلمت یا نوک قله خورشید؟ |
|
تو رو از صدای قلبم لحظه به لحظه شنیدم |
|
تو رو حس کردم تو نبضم، من تو رو نفس کشیدم |
|
مثه حس کردن گرما یا حضور یه صدایی |
|
به تو اما نرسیدم، ندونستم تو کجایی |
|
تو رو باید از کی پرسید؟ تو رو باید با چی سنجید؟ |
|
تو رو حس می کنم اما کاشکی چشمام تو رو می دید |
|
غایب همیشه حاضر، تو رو باید از چی پرسید؟ |
|
از ته دره ظلمت یا نوک قله خورشید؟ |
|
غایب همیشه حاضر، تو رو باید از چی پرسید؟ |
|
از ته دره ظلمت یا نوک قله خورشید؟ |