|
ندیده کس یاری چون تو شوخ و فریبا |
|
به هر کجا آیی می شود فتنه بر پا |
|
کجا خبر داری از دلِ خسته ی ما |
|
چه می شود گر بیایی از در نهی چو من لب بر لبِ جام |
|
بیا چو من پشت پا بزن بر غم جهان گل اندام |
|
که عاقبت گلشنِ رُخت می شود خزان گل اندام |
|
سخن مگو از گذشته ها خاطرِ مرا مرنجان |
|
به سوی من بال و پر گشا چون فرشتگان گل اندام |
|
این دو روز جهان را از بهرِ خدا در کنارم به سر کن با عشق و صفا |
|
این دو روز جهان را از بهرِ خدا در کنارم به سر کن با عشق و صفا |
|
بی من منشین باز آی و ببین صبحم شده شام |
|
بیا چو من پشت پا بزن بر غم جهان گل اندام |
|
که عاقبت گلشنِ رُخت می شود خزان گل اندام |
|
بیا که روی آریم سوی دشت و بیابان |
|
دمی بیاساییم از غم و رنج دوران |
|
جدا زبیگانه مست و شوخ و فریبا |
|
بیا گل من به دل شکستن میرزد این عمر گذران |
|
بیا چو من پشت پا بزن بر غم جهان گل اندام |
|
که عاقبت گلشنِ رُخت می شود خزان گل اندام |
|
سخن مگو از گذشته ها خاطرِ مرا مرنجان |
|
به سوی من بال و پر گشا چون فرشتگان گل اندام |