|
Ζω σε ένα σπίτι σκοτεινό κάτω απ' τη γη |
|
Έχω θορύβους στο κεφάλι μα στο χώρο σιωπή |
|
Χάνω τον ύπνο μου συχνά μέχρι να 'ρθει το πρωί |
|
Χάνω τον έλεγχο άλλου το σώμα άλλου η ψυχή |
|
Άλλο τι λέει η καρδιά κι άλλο το μυαλό τι θα πει |
|
Συχνά μπερδεύω συναισθήματα με την λογική |
|
Πέρασα χρόνια που στον εαυτό μου είχα κλειστεί |
|
Παρηγοριά μου είναι μόνο η μουσική κι η βροχή |
|
Έβλεπα πολλά μιλούσα λίγο |
|
Δεν ανοιγόμουνα δεν έδειχνα τι κρύβω |
|
Κοιτούσα μαύρα σύννεφα όσο μου 'δειχναν τον ήλιο |
|
Έμενα παραπάνω εκεί που έπρεπε να φύγω |
|
Ήμουν εθισμένος σε πολλά και μόνος |
|
Νόμιζα μπορούσε να γυρίσει ο χρόνος |
|
Η εμπιστοσύνη μου είναι εύθραυστη |
|
Άμα ραγίσει δεν ξανά κολλάει αυτό είναι νόμος |
|
Όταν νιώθω πως αξίζει συνεχίζω |
|
Φροντίζω να κρατώ κοντά όμως αν αγγίζουνε |
|
Μπορεί να μην μιλάω άμα γνωρίζω |
|
Γιατί κοιτώ στα μάτια και τα μάτια μας δεν κρύβονται |
|
Είναι η ζωή μου όλη μάχη δαιμόνων κι αγγέλων |
|
Αναβάλω το παρελθόν και σκέφτομαι το μέλλον |
|
Το χαμόγελο μου καμουφλάρει τις φοβίες μου |
|
καθώς γυρίζω πίσω σε ένα σπίτι παγωμένο |
|
Μπερδεμένος η σκέψη μου είναι άλλου |
|
Εγώ είμαι στο κρεβάτι το μυαλό μου είναι παντού |
|
Οι φίλοι μου με χάσαν έχουν μέρες να με δουν |
|
Ελπίζω να με νιώσουν και να μην παρεξηγούν |
|
Είμαι κρύος η φλόγα μου έχει σβήσει νιώθω κρύος |
|
Ξαπλωμένος ξενυχτάω πίνω κι υπεραναλύω |
|
Θέλω να πιάσω το μολύβι και να γράψω |
|
μα τα δάχτυλά μου δύσκολα κινούνται νιώθω κρύος |