|
Στα νερά της πηγής ένας βάτραχος |
|
λυπημένος, βαρύς και ατάραχος. |
|
Ποιος να ξέρει τι να σκεφτότανε |
|
κι αν στον κόσμο κανείς τον νοιαζότανε! |
|
Ποιο ραβδί μαγικό να τον άγγιξε |
|
και ποτέ την ψυχή του δεν άνοιξε. |
|
Το ποτάμι μπροστά του αγνάντευε. |
|
Τι του έφερα δώρο δε μάντευε. |
|
Από μένα με αγάπη, |
|
απ τα βάθη της καρδιάς, |
|
πάρε τούτο το φιλάκι |
|
κι όταν γίνεις βασιλιάς, |
|
μην ξεχάσεις τα παιδιά |
|
που κοιμούνται στα παγκάκια |
|
και ξυπνάνε βατραχάκια. |
|
Η αγάπη τον κόσμο ανάστησε |
|
κι ένα νούφαρο πλάι του βλάστησε. |
|
Το ποτάμι ξανά πίσω γύρισε, |
|
στην πηγή που η άνοιξη μύρισε. |
|
Παραμύθια κι αλήθεια μπλεχτήκανε |
|
και τα μάγια της νύχτας λυθήκανε. |
|
Μια ευχή στο αυτί του ψιθύρισα, |
|
άνοιξα αγκαλιά και τον φίλησα. |
|
Από μένα με αγάπη, |
|
απ τα βάθη της καρδιάς, |
|
πάρε τούτο το φιλάκι |
|
κι όταν γίνεις βασιλιάς, |
|
μην ξεχάσεις τα παιδιά |
|
που κοιμούνται στα παγκάκια |
|
και ξυπνάνε βατραχάκια. |