|
จดหมายคนจน |
|
ส่งถึงหน้ามนที่อยู่เมืองกรุง |
|
หลายเดือนที่เจ้าจากทุ่ง |
|
ไปอยู่เมืองกรุงแดนไกล |
|
เจ้าให้สัญญา |
|
จะกลับมาสงกรานต์แล้วไง |
|
นี่ออกพรรษาผ่านไป |
|
จดหมายก็ไม่ตอบมา |
|
สมัยรวดเร็ว |
|
เขาส่งอีเมล์กันแทนจดหมาย |
|
หนุ่มในเมืองกรุงวิไล |
|
ก็คงส่งให้แก้วตา |
|
อีเมล์เขาไว |
|
อ่านทีไรซึ้งใจกานดา |
|
จดหมายของชายชาวนา |
|
อ่านเสียสายตา ลายมือยุ่งยุ่ง |
|
จดหมาย |
|
พี่ชายคงพ่ายอีเมล์ |
|
ที่ทันสมัยรวดเร็ว |
|
อีเมล์ของชายชาวกรุง |
|
มันคงถึงใจ |
|
กว่าจดหมายของชายชาวทุ่ง |
|
แชทกัน อีรังตังนุง |
|
ยุ่งจนลืมตอบจดหมาย |
|
จดหมายคนจน |
|
ถึงแม้หน้ามน เจ้าไม่ตอบมา |
|
พี่นี้ก็จะรอท่า |
|
ไม่ว่าจะนานเพียงใด |
|
อีเมล์หวานตา |
|
ให้แก้วตาช้ำใจวันใด |
|
พี่จะอาสาปลอบใจ |
|
ขอให้เธอคืนกลับมา |
|
จดหมาย |
|
พี่ชายคงพ่ายอีเมล์ |
|
ที่ทันสมัยรวดเร็ว |
|
อีเมล์ของชายชาวกรุง |
|
มันคงถึงใจ |
|
กว่าจดหมายของชายชาวทุ่ง |
|
แชทกัน อีรังตังนุง |
|
ยุ่งจนลืมตอบจดหมาย |
|
จดหมายคนจน |
|
ถึงแม้หน้ามน เจ้าไม่ตอบมา |
|
พี่นี้ก็จะรอท่า |
|
ไม่ว่าจะนานเพียงใด |
|
อีเมล์หวานตา |
|
ให้แก้วตาช้ำใจวันใด |
|
พี่จะอาสาปลอบใจ |
|
ขอให้เธอคืนกลับมา |