|
ค่ำคืนนี้ มีแต่เพียงแสงดาว ที่สาดส่อง |
|
บ่มีน้อง คอยหยอกล้อเล่นกัน เหมือนวันวาน |
|
ตั้งแต่เจ้าจากอ้ายไป ถ่าปีใหม่จนถึงสงกรานต์ |
|
บ่เห็นหน้าสาวตาหวาน คนที่อ้ายตั้งตาเฝ้ารอ |
|
ต้นบักหุ้ง ยืนเหี่ยวใบคล้ายมันคิดถึงเจ้า |
|
ต้นกระเดา แห้งบ่โป่งออกใบเสียเลยหนอ |
|
ต้นค่อต้นพอกคงเสียใจ คั่นเจ้าให้ตั้งตาเฝ้ารอ |
|
ส่งข่าวมาได้แหน่บ่ ให้ต้นไม้ได้ซำบายใจ |
|
ผู้บ่าวคนเก่าถ่าน้องอยู่นะ |
|
ให้เจ้าหลบมา ส่งข่าวมาจั้กอย่างกะได้ |
|
อ้ายขอสัญญา สิเอาข่าวเจ้าในจดหมาย |
|
อ่านให้ต้นไม้ทั้งหลาย ฟื้นขึ้นใหม่คือเจ้าอยู่บ้าน |
|
คงจะแล้ง ต้นไม้แห้งเหี่ยวตาย ไร้เงาร่ม |
|
มีแต่ลม บ่มีฝืนป่าไม้ช่วยต้านทาน |
|
บ่เฮ็ดเพื่ออ้ายกะบ่ว่า ให้กานดานึกถึงลูกหลาน |
|
ให้เจ้าฟ้าวกลับมาบ้าน ก่อนอีสานจะแล้งกว่านี้ |
|
ผู้บ่าวคนเก่าถ่าน้องอยู่นะ |
|
ให้เจ้าหลบมา ส่งข่าวมาจั้กอย่างกะได้ |
|
อ้ายขอสัญญา สิเอาข่าวเจ้าในจดหมาย |
|
อ่านให้ต้นไม้ทั้งหลาย ฟื้นขึ้นใหม่คือเจ้าอยู่บ้าน |
|
คงจะแล้ง ต้นไม้แห้งเหี่ยวตาย ไร้เงาร่ม |
|
มีแต่ลม บ่มีฝืนป่าไม้ช่วยต้านทาน |
|
บ่เฮ็ดเพื่ออ้ายกะบ่ว่า ให้กานดานึกถึงลูกหลาน |
|
ให้เจ้าฟ้าวกลับมาบ้าน ก่อนอีสานจะแล้งกว่านี้ |
|
ให้เจ้าฟ้าวกลับมาบ้าน ก่อนอีสานจะแล้งกว่านี้ |