|
รอนแรมมาเนิ่นนานเพียงหนึ่งใจ |
|
กับทางที่โรยเอาไว้ด้วยขวากหนาม |
|
ถูกแหลมคมทิ่มแทง |
|
จนมันแทบจะทนไม่ไหว |
|
ชีวิตทำไมยากเย็นขนาดนั้น |
|
สองมือจะมีเรี่ยวแรงขนาดไหน |
|
แต่หัวใจของคน |
|
ยังยืนยันจะไม่ถอดใจ |
|
ในค่ำคืนที่ฟ้านั้นไม่มีดาวอยู่ตรงนี้ |
|
แต่ฉันยังคงก้าวไป |
|
ยังคงมีรักแท้เป็นแสงนำไปในคืนที่หลงทาง |
|
วันเวลาไม่เคยจะหยุดเดิน |
|
อย่างไรเราคงต้องเดินไปกับมัน |
|
เก็บทุกความผิดพลั้ง |
|
เป็นคำเตือนให้เราเข้าใจ |
|
ว่าชีวิตเริ่มตรงที่คำว่าฝ่าฟัน |
|
ขอเพียงใจเราเท่านั้นไม่หวั่นไหว |
|
บทชีวิตของเรา |
|
เราจะทำให้มีความหมาย |
|
ในค่ำคืนที่ฟ้านั้นไม่มีดาวอยู่ตรงนี้ |
|
แต่ฉันยังคงก้าวไป |
|
ก็ยังคงมีรักแท้เป็นแสงนำไปในคืนที่หลงทาง |
|
นาทีที่ความฝันนั้นพร้อมเป็นเพื่อนตาย |
|
เส้นทางนี้ฉันยังมีจุดหมาย |
|
ตราบใดที่ปลายท้องฟ้ามีแสงรำไร |
|
จะไปจนถึงแสงสุดท้าย |
|
ความเดียวดายในคืนเหน็บหนาว |
|
แหงนมองฟ้ายังนึกถึงวันเก่า |
|
มันคงจริงที่ทางยาวไกลกร่อนหัวใจ |
|
ภาวนากับความมืดมิด |
|
ขอให้รักยังคุ้มครองเราอยู่ |
|
เติมพลังให้ใจดวงนี้ไม่ยอมแพ้ |
|
โอ |
|
แต่ในค่ำคืนที่ฟ้าท้าทายใจคนอยู่ตรงนี้ |
|
แต่ฉันยังคงก้าวไป |
|
ยังคงมีรักแท้เป็นแสงนำไปในคืนที่หลงทาง |
|
นาทีที่ความฝันนั้นพร้อมเป็นเพื่อนตาย |
|
เส้นทางนี้ฉันยังมีจุดหมาย |
|
ตราบใดที่ปลายท้องฟ้ามีแสงรำไร |
|
จะไปจนถึงแสงสุดท้าย เย้ (ฮู) |
|
จนถึงแสงสุดท้าย โอ (ฮู ฮู) |
|
ตราบใดที่ปลายท้องฟ้า |
|
ตราบใดที่ปลายท้องฟ้า |