|
Πουλί που ξέρεισ να πετάσ |
|
Μεσ στα αιθέρια του ουρανού τα μονοπάτια |
|
Απ' τ' αλωνάκι τησ αγάπησ σαν περνάσ |
|
Κι από του πόθου τα κρυστάλλινα παλάτια |
|
Άμα τη δεισ να μην ντραπείσ |
|
Και φίλα την στο στόμα |
|
Την αγαπάω να τησ πεισ |
|
Και ζω γι' αυτήν ακόμα |
|
Νερό που ξέρεισ να κυλάσ |
|
Στα δροσερά σου κρυσταλλένια μονοπάτια |
|
Άμα λουστεί και χτενιστεί καθώσ περνάσ |
|
Σταμάτα εκεί να κοιταχτεί να δεισ τα δυο τησ μάτια |
|
Άμα τη δεισ να μην ντραπείσ |
|
Και φίλα την στο στόμα |
|
Την αγαπάω να τησ πεισ |
|
Και ζω γι' αυτήν ακόμα |
|
Πωσ τραγουδάω να τησ πεισ |
|
Και ζω γι' αυτήν ακόμ |