|
زهر ترین زاویـــه ی شوکران |
|
مرگ ترین حقه ی جادوگران |
|
داغ ترین شهوت آتش زدن |
|
تهمت شاعر به سیاوش زدن |
|
هر که تو را دید زمین گیر شد |
|
سخت به جوش آمدو تبخیر شد |
|
درد بزرگ سرطانی من |
|
کهنه ترین زخم جوانی من |
|
با تو ام ای شعر به من گوش کن |
|
نقشه نکش حرف نزن گوش کن |
|
شعر تو را با خفه خون ساختند |
|
از تو هیولای جنون ساختند |
|
ریشه به خونابه و خون میرسد |
|
میوه که شد بمب جنون میرسد |
|
محض خودت بمب منم ، دور تر! |
|
می ترکم چند قدم دور تر! |
|
از همه ی کودکی ام درد ماند |
|
نیم وجب بچه ولگرد ماند |
|
حال مرا از من بیمار پرس |
|
از شب و خاکستر سیگار پرس |
|
از سر شب تا به سحر سوختن |
|
حادثه را از دو سه سر سوختن |
|
خانه خرابی من از دست توست |
|
آخر هر راه به بن بست توست |
|
چک چک خون را به دلم ریختم |
|
شعر چه کردی که به هم ریختم ؟ |
|
گاه شقایق تر از انسان شدی |
|
روح ترک خورده ی کاشان شدی |
|
شعر تو بودی که پس از فصل سرد |
|
هیچ کسی شک به زمستان نکرد |
|
زلزله ها کار فروغ است و بس ؟ |
|
هر چه که بستند دروغ است و بس |
|
تیغه ی زنجان بخزد بر تنت |
|
خون دل منزویان گردنت |
|
شاعر اگر رب غزل خوانی است |
|
عاقبتش نصرت رحمانی است |
|
حضرت تنهای به هم ریخته |
|
خون و عطش را به هم آمیخته |
|
کهنه قماری است غزل ساختن |
|
یک شبه ده قافیه را باختن |
|
دست خراب است چرا سر کنم ؟ |
|
آس نشانم بده باور کنم |
|
دست کسی نیست زمین گیری ام |
|
عاشق این آدم زنجیری ام |
|
شعله بکش بر شب تکراری ام |
|
مرده ی این گونه خود آزاری ام |
|
من قلم از خوب و بدم خواستم |
|
جرم کسی نیست ، خودم خواستم |
|
شیشه ای ام سنگ ترت را بزن |
|
تهمت پر رنگ ترت را بزن |
|
سارق شبهای طلاکوب من |
|
میشکنم میشکنم خوب من |
|
منتظر یک شب طوفانی ام |
|
در به در ساعت ویرانی ام |
|
پای خودم داغ پشیمانی ام |
|
مثل خودت درد خیابانی ام |
|
"با همه ی بی سر و سامانی ام |
|
باز به دنبال پریشانی ام" |
|
مرد فرو رفته در آیینه کیست ؟ |
|
تا که مرا دید به حالم گریست |
|
ساعت خوابیده حواسش به چیست ؟ |
|
مردن تدریجی اگر زندگی ست |
|
"طاقت فرسودگی ام هیچ نیست |
|
در پی ویران شدنی آنی ام" |
|
من که منم جای کسی نیستم |
|
میوه ی طوبای کسی نیستم |
|
گیج تماشای کسی نیستم |
|
مزه ی لبهای کسی نیستم |
|
"دلخوش گرمای کسی نیستم |
|
آمده ام تا تو بسوزانی ام" |
|
خسته از اندازه ی جنجال ها |
|
از گذر سوق به گودال ها |
|
از شب چسبیده به چنگال ها |
|
با گذر تیر که از بال ها |
|
"آمده ام با عطش سال ها |
|
تا تو کمی عشق بنوشانی ام" |
|
شعر اگر خرده هیولا شدم |
|
آخر ابَر آدم تنها شدم |
|
گاه پریشان تر از این ها شدم |
|
از همه جا رانده ی دنیا شدم |
|
"ماهی برگشته ز دریا شدم |
|
تا تو بگیری و بمیرانی ام" |
|
وای اگر پیچش من با خمت |
|
درد شود تا که به دست آرمت |
|
نوش خودم زهر سراپا غمت |
|
بیشترش کن که کمم با کمت |
|
"خوب ترین حادثه میدانمت |
|
خوب ترین حادثه میدانی ام ؟" |
|
غسل کن و نیت اعجاز کن |
|
باز مرا با خودم آغاز کن |
|
یک وجب از پنجره پرواز کن |
|
گوش مرا معرکه ی راز کن |
|
"حرف بزن ابر ِ مرا باز کن |
|
دیر زمانی است که بارانی ام" |
|
قحطی حرف است و سخن سالهاست |
|
قفل زمان را بشکن سال هاست |
|
پر شدم از درد شدن سال هاست |
|
ظرفیت سینه ی من سال هاست |
|
"حرف بزن حرف بزن سال هاست |
|
تشنه ی یک صحبت طولانی ام" |
|
روز و شبم را به هم آمیختم |
|
شعر چه کردی که به هم ریختم ؟ |
|
یک قدم از تو همه ی جاده من |
|
خون بطلب ، سینه ی آماده ؛ من |
|
شعر تو را داغ به جانت زدند |
|
مهر خیانت به دهانت زدند |
|
هر که قلم داشت هنرمند نیست |
|
ناسره را با سره پیوند نیست |
|
لغلغه ها در دهن آویختند |
|
خوب و بدی را به هم آمیختند |
|
ملعبه ی قافیه بازی شدی |
|
هرزه ی هر دست درازی شدی |
|
کنج همین معرکه دارت زدند |
|
دست به هر دار و ندارت زدند |
|
سرخ تر از شعر مگر دیده اید ؟ |
|
لب بگشایید اگر دیده اید |
|
تا که به هر وا ژه ستم میشود |
|
دست ، طبیعی است قلم میشود |
|
وا ژه ی در حنجره را تیغ کن |
|
زیر قدم ها تله تبلیغ کن |
|
شعر اگر زخم زبان تیز تر |
|
شهر من از قونیه تبریز تر |
|
زنده بمان قاتل دلخواه من |
|
محو نشو ماه ترین ماه من |
|
مُردی و انگار به هوش آمدند |
|
هی! چقدر دست برایت زدند! |