作词 : Public Domain
 作曲 : Einar Selvik
 Mjǫk erum tregt
 tungu at hroera
 með loptvétt
 ljóðpundara;
 esa nú vænligt
 of Viðurs þýfi,
 né hógdroegt
 ór hugar fylgsni.

 Esa auðþeystr,
 þvít ekki veldr
 hǫfugligr,
 ór hyggju stað
 fagna fundr
 Friggjar niðja,
 ár borinn
 ór Jǫtunheimum,

 Lastalauss
 es lifnaði
 á nǫkkvers
 nǫkkva bragi;
 jǫtuns hals
 undir þjóta
 náins niðr
 fyr naustdurum.

 Þvít ætt mín
 á enda stendr,
 hreggbarnir
 sem hlynir marka;
 esa karskr maðr,
 sás kǫggla berr
 frænda hrørs
 af fletjum niðr.

 Þó munk mitt
 ok móður hrør
 fǫður fall
 fyrst of telja;
 þat berk út
 ór orðhofi
 mærðar timbr,
 máli laufgat.

 Grimt vǫrum hlið,
 þat ’s hrǫnn of braut
 fǫður míns
 á frændgarði;
 veitk ófult
 ok opit standa
 sonar skarð,
 es mér sær of vann.

 Mjǫk hefr Rǫ́n
 of rysktan mik,
 emk ofsnauðr
 at ástvinum;
 sleit marr bǫnd
 minnar ættar,
 snaran þǫ́tt
 af sjǫlfum mér.

 Veizt ef sǫk
 sverði rækak,
 vas ǫlsmið
 allra tíma,
 hroða vábroeðr,
 ef viða mættak,
 fórk ægis
 andvígr mani.

 En ek ekki
 eiga þóttumk
 sakar afl
 við sonar bana;
 þvít alþjóð
 fyr augum verðr
 gamals þegns
 gengileysi.

 Mik hefr marr
 miklu ræntan,
 grimt es fall
 frænda at telja,
 síðan ‘s minn
 á munvega
 ættar skjǫldr
 af lífi hvarf.

 Veitk þat sjalfr,
 í syni mínum
 vasa ills þegns
 efni vaxit,
 ef randviðr
 røskvask næði,
 unz hergauts
 hendr of toeki.

 Æ lét flest,
 þat ‘s faðir mælti,
 þótt ǫll þjóð
 annat segði;
 mér upp helt
 of herbergi
 ok mitt afl
 mest of studdi.

 Opt kømr mér
 mána brúðar
 í byrvind
 broeðraleysi;
 hyggjumk umb,
 es hildr þróask,
 nýsumk hins
 ok hygg at því,

 hverr hugaðr
 á hlið standi
 annarr þegn
 við óðræði;
 þarfk þess opt
 við þrágǫrum.
 Verðk varfleygr,
 es vinir þverra.

 Mjǫk ‘s torfyndr,
 sás trúa knegum
 of alþjóð
 elgjar galga,
 þvít niflgóðr
 niðja steypir
 bróður hrør
 við baugum selr.

 [Excluded. Missing,
 incomplete verse.

 Þat ‘s ok mælt,
 at mangi getr
 sonar iðgjǫld,
 nema sjalfr ali,
 né þann enn,
 es ǫðrum sé
 borinn maðr
 í bróður stað.

 Erumka þekt
 þjóða sinni,
 þótt sér hverr
 sǫ́tt of haldi;
 burr ‘s býskeyðs
 í boe kominn,
 kvánar sonr,
 kynnis leita.

 En mér fens
 í fǫstum þokk
 hrosta hǫfundr
 á hendi stendr;
 máka upp
 í aroar grímu,
 rýnnis reið,
 réttri halda

 Síz son minn
 sóttar brími
 heiptugligr
 ór heimi nam,
 þanns ek veit,
 at varnaði
 vamma vanr
 við námæli.

 Þat mank enn,
 es upp of hóf
 í Goðheim
 Gauta spjalli
 ættar ask,
 þanns óx af mér,
 ok kynvið
 kvánar minnar.

 Áttak gótt
 við geirs dróttin,
 gerðumk tryggr
 at trúa hǫ́num,
 áðr vinan
 vagna rúni,
 sigrhǫfundr,
 of sleit við mik.

 Bloetka því
 bróður Vílis,
 goðjaðar,
 at gjarn séak,
 þó hefr Míms vinr
 mér of fengnar
 bǫlva boetr,
 es et betra telk.

 Gǫfumk íþrótt
 Ulfs of bági,
 vígi vanr,
 vammi firða,
 ok þat geð,
 es gerðak mér
 vísa fjandr
 af vélǫndum.

 Nú erum torvelt.
 Tveggja bága
 njǫrva nipt
 á nesi stendr;
 skalk þó glaðr
 góðum vilja
 ok ó-hryggr
 heljar bíða.