Qué sabemos nós que non saiban as pedras,
 a xiada e o sol, ou os Urcos do son.
 Verbas do luar, bicos dende o alén,
 e os susurros das Mouras despiden o xerán.
 A seguinte mañán, o seguinte solpor,
 desacougo no ar, e bágoas no chan.
 Chamemos ás néboas que carregan a luz,
 pois miña é a labor de pasala ás túas mans.
 Ollando ó redor, mais aló dos salgueiros,
 xa non queda máis que marchar diste lar.
 Deixemos ista terra ás fillas do mar,
 que fan o amor, e pelexan a dor.