บนเส้นทางของคนพเนจร เร่ร่อนไปไร้จุดหมาย เป็นคนไร้รังรอนแรมเรื่อยไป ฉันมีหัวใจที่เปลี่ยวเหงา มีดวงตะวันแสงจันทร์ส่องทาง มันช่างอ้างว้างในคืนเหน็บหนาว ฉันนอนหลับฝันใต้มวลหมู่ดาว เก็บความปวดร้าวลึกในหัวใจ มีชีวิตบนเส้นทางสายเปลี่ยว มีเราผู้เดียวไร้เพื่อนปลอบใจ อยู่บนเส้นทางที่ยังใฝ่หายาวไกล ค้นหาจุดหมายที่ใจใฝ่ฝัน บนสายทางทอดยาวสุดตา ตรงเส้นขอบฟ้ายังไกลเกินฝัน ถึงไกลสุดไกลหัวใจจะฝ่าฟัน เพื่อมีวันนั้นของคนพเนจร มีชีวิตบนเส้นทางสายเปลี่ยว มีเราผู้เดียวไร้เพื่อนปลอบใจ อยู่บนเส้นทางที่ยังใฝ่หายาวไกล ค้นหาจุดหมายที่ใจใฝ่ฝัน